De 10 van Leiden

Bij een prijsvraag op de Leiden Marathon Facebook pagina won ik twee startbewijzen. Het blijft grappig hoe je blij kunt zijn dat je ergens mag gaan rennen, zeker als je nog vers in het geheugen hebt hoe je altijd weer je moeder overhaalde om een briefje te schrijve: “Lisette kan wegens omstandigheden niet met de gymles meedoen.”

Ik koos voor de 10 kilometer. En weet je, eigenlijk loop ik al twee weken tegen deze blog aan te hikken. Op de ochtend zelf wist ik het al, dit wordt een beste uitdaging. Mooi weer, en pas om 14.30 starten. Lastig. Maar met wat extra water overdag drinken, moest het lukken.

Ik had mezelf beloofd dat ik hem ‘gewoon’ zou uitlopen, en als het kon binnen de tijd van mijn 10,5 km in Egmond 1,5 jaar geleden. Ik loop niet altijd super in de warmte, dus ik wilde mezelf niet onnodig onder druk zetten. Leer mij mezelf kennen, er is altijd nog een hoger doel achter in m’n hoofd waar de duivel dan meespeelt. Met beduidend minder trainingsuren door de tenniscompetitie van mij en John, kneep ik hem wel een beetje. Achteraf terecht.

Het lopen zelf ging in het begin eigenlijk prima, maar ik kon gewoon niet met de hitte omgaan. De hitte ging meteen in m’n hoofd zitten, waardoor het na 500m al zwaar voelde. En dan is 10km nog ver. Bij een kilometer haalde een bekende me in, waardoor ik even blij was. Maar toen ik bij 2,5km een man tegen z’n zoon hoorde zeggen; we zijn bijna bij de waterpost. Nog een klein stukje. Die opmerking was in mijn geval funest. Ik was vergeten van te voren te checken waar de waterposten waren, maar verwachtte deze nu dus elk moment. Het duurde nog tot 5! km (enige minpuntje van deze run!) tot we de eerste waterpost tegenkwamen. Ik kon niet meer, dacht ik. Het was te warm, het sloeg nu ook op m’n lichaam. Het stomme was, mijn tempo  lag niet eens heel laag. Alleen, wat ik normaal nooit doe, deed ik nu wel. Ik ging lopen. Ah, klein stukje maar, dacht ik. Even 100 meter en dan weer gaan. Als ik daar eenmaal aan begin, dan wordt het een soort ‘Evy les’ voor me. Dan ren ik weer een stuk, dan mag ik weer een stukje lopen.

Ik denk dat ik onderweg zeker wel vier keer een stukje gelopen heb. Je verliest zoveel tijd als je dat doet. Maar alles beter dan de frustratie van elke kilometer die steeds langzamer gaat. Onderweg nog veel mensen over m’n outfit gesproken, zelfs een mede ambassadeur tegengekomen, maar dat realiseer je je pas achteraf. Vanaf 4km heb ik elke km wel een stukje gewandeld. Bij 8km zei ik tegen mezelf, en nu ga je door! Gewoon gaan, hoe vaker je gaat lopen, hoe langer het duurt tot je bij de finish bent. Ik voelde toch weer de drang om te gaan wandelen, maar ik sprak mezelf ferm toe. Je bent er bijna, gaan! En ik ging! Ik voelde me in de laatste kilometer zoveel beter dat ik merkte, wel later dan normaal, dat ik toch nog genoeg over had voor een eindspurtje. Ik haalde hier en daar nog wat mensen in en klokte 1:10 nog iets. Dan zou het haast wel gelukt moeten zijn, want ik had in Egmond 1:10:53. Dus met zeker 4x een stukje lopen, mocht ik eigenlijk helemaal niet ontevreden zijn. Het voelde wel zo, ik vond dat ik mezelf had laten zitten door te gaan lopen. Het viel me van me tegen en ik voelde me echt zwak. Dus ondanks dat gecorrigeerd mijn tijd zelfs nog onder de 1:10 was, voelde ik toch enige teleurstelling.

Ruim van te voren had ik me een schema in m’n  hoofd gehaald van 1:05. Onder goed getrainde omstandigheden moest dat goed te doen zijn. Ik had ook redelijk lang die ballonnen van 1:05 in het vizier. Hoewel ik dat schema een paar weken ervoor al losgelaten dacht te hebben, kwamen die gedachten toch nog even naar boven.

leiden2017

Ik was zo lekker op weg het afgelopen jaar en heb duidelijk even een mindere periode. Hoewel ik altijd wel drie keer in de week op pad ging, ga ik nu pas echt weer met frisse moed beginnen met trainen. Ik heb me zo gefocust op anderen dit half jaar, dat ik mezelf even vergeten was. En hoewel ik die anderen niet zal vergeten de komende periode, wil ik echt nog een keer met een goed schema op gaan bouwen naar een mooie afstand.

Ik merk ook dat ik af en toe alleen lopen nodig heb. Dat gevecht met jezelf aangaan heb ik een half jaar niet gehad, omdat ik trainde met een vriendinnetje en met een loopgroep. Leiden liep ik alleen, en ik kwam mezelf dus al vrij rap tegen. Daar moet ik dus ook weer op trainen, alleen lopen! En daar ben ik afgelopen zondag weer mee begonnen. In de warmte, om het tijdstip dat mijn volgende race zal zijn, lekker doorkachelen en niet steeds stoppen. Het hielp, ik kon het nog en mijn zelfvertrouwen voelde ik groeien. Kwam ook echt blij thuis. Nog vier maanden voor de volgende uitdaging.
De weg er naar toe is vorige week begonnen!

 

 

 

Advertenties

One thought on “De 10 van Leiden

  1. Oh herkenbaar! Ik ben ook super slecht met hitte. Vooral mentaal maar zeker ook fysiek heb ik het dan echt zwaar. Ik train de hele zomer door, ook als het heet is maar ik kan niet wachten om straks in de frisse herfstwind op pad te gaan. Knap uitgelopen hoor!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s