Van ‘nooit meer starten’ naar een heerlijk gevoel!

Dat rotgevoel, letterlijk in m’n benen, figuurlijk over het Zandvoortse strand, is weggespoeld. Waar ik vorig jaar met buikkrampen over de finish kwam, liep ik nu op m’n (bijna) dooie akkertje richting de finish. Van het circuit, over het strand, door het dorp terug, weer naar het circuit. Een omweg van zo’n 12 km.

Het mooie van deze race is dat je hem goed kunt indelen. Het circuit is heuvelachtig met asfalt. Dat zijn je eerste vier km.  Het is even zoeken naar een lekkere plek om te lopen omdat je ene voet steeds hoger (en diagonaal) staat in vergelijking met de andere. Ik had van vorig jaar nog in m’n hoofd dat het bij de witte belijning beter zou zijn. Na ongeveer 2,5km kom je dicht langs het eerste deel van het circuit, ik keek naar rechts en zag dat er net een groep voorbijstoof. Ik bedacht me dat dit de Le Champion groep moest zijn en ging op zoek naar een ‘serpent’ (you know who you are 🙂 ) en naar Marloes. Ik rende wat naar de rand en ik was blij dat ik m’n lenzen in had, want dat kon niet missen. Dat was Marloes. Ik gilde naar de overkant! We moedigden elkaar nog wat aan en toen was ze uit beeld.. of eigenlijk, mijn bocht ging naar links. Al snel ga je via een lus het circuit af richting het strand.

zandvoort4

Nog even een slok Isostar, ik probeerde het maar weer eens, oversteken en het strand op.  Yes, het strand lag er inderdaad nog goed bij. Ik kon me nog herinneren dat we vorig jaar maar een meter of 10 hadden en zei gedag tegen het mulle zand. tot over 2,5 km, nu ga ik even genieten op het strakke zand bij de branding.

Na een kilometer of 1,5 hoorde ik ineens mijn naam roepen, mijn ouders! Wat leuk! Niet verwacht. Het geeft toch een boost, mijn tempo werd langzaamaan iets rustiger en hup… daar ging ik weer!

zandvoort1

Al snel kwam de gevreesde strandafgang in beeld. Nog even en ik mocht het mulle zand weer even in, om vervolgens redelijk steil om hoog te rennen. Je probeert je ervoor te wapenen, maar toch lopen je benen weer vol. Bij mij dan. Maar het was al veel beter dan vorig jaar en ik liep rustig door. Daar kwam Eva (running junkies, banana Eve op instagram) me voorbij rennen. Ze bleef even hangen, dus mijn gedachtes verplaatsten zich ook. Dank je wel nog daarvoor Eva! En ik kwam er weer lekker in.

Nog 4 kilometer, ik bedacht me bij het passeren van de 8 dat ik geen idee had hoe laat ik was vertrokken, dus de tijd zei me helemaal niks. Behalve dat het binnen het uur was, dus ik was ook binnen het uur minimaal 8km aan het afleggen. Dat geeft de burger moed!

Ondertussen focuste ik me op een man met headphones, die al zeker vanaf het einde van het circuit vlak voor me liep. Soms een paar meter, soms wat meer, maar nooit verlies ik hem uit beeld. Ik dacht, als ik nu bij hem blijf, dan loop ik én een mooie tijd, namelijk sneller dan vorig jaar, én ik kan als ik over heb hem nog voorbij op het laatste stuk. Tenzij hij natuurlijk diezelfde tactiek op een ander toepast.

We draaiden het dorp in en daar zaten de spinners weer langs de kant op hun spinning bikes. Hé krijg nou wat, de directeur van het bedrijf waar ik dagelijks mee werk! High Five, En door! alleen wilden er toen meer een high five! Niet verstandig misschien, want zo raak je dus uit je ritme. Ach, het was nog maar een kilometer of 2 dus ik ging dit gewoon in een mooie tijd halen!

Nog een sinaasappeltje van de vrouw waar ik het vorig jaar ook van kreeg, bedankt! En door naar de finish. We renden langs het station, aangezien je dat op de heenweg wandelt, weet je gewoon hoe dichtbij je al bent. Dan draai je weer richting het strand, en dan weet je dat het nog een minuut of 6-7 is (als je mijn tempo hebt). Man nog steeds in het vizier, check!

Toen draaiden we de zijkant van het circuit op, en dan voorbij dat duintje is het nog zo’n 400 meter, en ja hoor. Finish op dezelfde plek. Ik bedacht me dat 400m maar één rondje op de baan is en dat kon ik nog makkelijk volhouden, dus ik versnelde, langs de man. Net er voorbij nog een tandje erbij, want stel je voor dat hij mij steeds in z’n achteruitkijkspiegel had.

zandvoort2
Deze foto is van runners web

dit resulteerde dus gewoon in een mooie negatieve split, al deel je deze race meer in 3-en in. Mijn laatste kilometer was het snelste, nog sneller dan mijn eerste 🙂 Ik had gewoon nog genoeg over, maar dat vind ik wel mooi! Ik was sneller dan vorig jaar, maximaal genoten tijdens de race en niet helemaal kapot. Zo heb ik het graag!

zandvoort3

Daarna mijn ouders opgezocht en nog stukje gewandeld naar de auto. Geen straf met dit mooie weer!

Het was een feestje om iedereen weer eens te zien, al heb ik er ook een paar net gemist. Leuk om ieders beleveninissen weer terug te zien op Instagram en Facebook. Tot de volgende!

Wie zie ik in Leiden?

Save

Advertenties

3 thoughts on “Van ‘nooit meer starten’ naar een heerlijk gevoel!

    1. Ja klopt, ik merk dat ik mijn Z3 tempo (zeg maar) steeds langer vast kan houden met die hartslag. Daardoor loop ik makkelijker zonder dat ik compleet buiten adem ben. Ik liep misschien maar 2,5 min sneller, maar in vergelijking met hoe ik vorig jaar over de finish kwam en nu, is echt een wereld van verschil. Mijn hartslag is op die heuvel bij de strandafgang na, in Z3 gebleven.

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s