Je ‘strong’ vinden

Het begon met twijfel, 10,5 of toch 21.1km? Als klein meisje gingen we al elk jaar op het strand kijken. Marti ten Kate was toen volgens mij de held van Egmond. Daar kwam iedereen voor. En mijn ooms liepen, en op een gegeven moment een paar neven en een nicht. Ook toen begon het nog niet te kriebelen. Dat was 3 jaar geleden, maar ik was net begonnen met rennen en ik had een lichte blessure gehad. Ik had toen 1x 8km gelopen dus leek me geen goed idee. Volgend jaar dan. Dat was 2015, zoals de meesten weten, kregen wij een leuk bijdehand ventje in November 2014. Toch stond ik aan de start in januari 2015 voor mijn eerste 10.5. Ik heb altijd al een sterke wil gehad… Afgelopen jaar weer de 10,5. Want als één iemand een vette PR moest kunnen lopen, was ik dat wel. En het lukte. Ik liep er zo’n 13 minuten vanaf. En nu?

Nu dan trainen voor de halve. Al vrij snel in het jaar werd duidelijk dat het een zware editie zou worden, omdat we een half uur na hoogtij zouden lopen. Kerstavond liep ik ruim 17km en besloot er voor te gaan. Ik ging mijn ‘strong’ vinden. Toen we zaterdag de weerberichten en het strand in de gaten hielden, hadden we al een beetje hoop dat de organisatie er naast zou zitten. Er was bijna geen wind en als je iets nodig hebt voor een hoge vloed, is het wel wind. Toch rekening gehouden met het ergste, want zo werd nu eenmaal al een jaar voorspeld.

Het was een gezellige verzameling van hardlopers op zondagochtend. Zo lief van mijn schoonouders dat iedereen zijn spullen daar neer mocht leggen en indien nodig zelfs douchen. En achteraf tomatensoep en snert voor wie wilde.

Met Jerre en John naar de start. Wij startten in het Le champion vak. Ik wilde daar graag starten omdat ik anders zonder publiek zou lopen met mijn geschatte eindtijd. Wat berichtjes van wie waar zou staan, maakte dat ik niet per km hoefde te lopen maar van support naar support. Erg fijn idee! John wilde wat vooraan starten en ik kwam net Nicole van de Santastreak groep tegen, dus wij startten samen. Ze is iets sneller dan ik, dus ik verwachtte al dat ik haar uit het oog zou verliezen op den duur.

Net over de start, riep Maaike (ook van die groep) Nicole dus ik keek om, begon te roepen en zwaaien en gelukkig.. ze zag me. Had ik nog wel zo’n opvallend shirt aangedaan .. 😉

We draaiden richting het strand en ik dacht, oh jee dit gaat naar beneden… dus straks weer omhoog. Nu maar even genieten van naar beneden. Op het strand aangekomen, super blij. Ik zag gladde stukken en het strand was niet zo smal. Beter dan Zandvoort in maart, dus dit ging me lukken!

Het strand liep heerlijk. Het was zelfs warm, benauwd op het strand doordat er zo weinig wind was. Ik was even jaloers op John dat hij toch in korte mouw was gegaan. Bien haalde me in, Petra haalde me in. Leuk om ook de bloggers nu te zien en te herkennen. Het ging lekker, de drinkpost stond na 5km in het mulle zand. Begrijpelijk, maar ik ging er niet doorheen. Ik had goed gedronken en gegeten dus ik zou het nog wel even volhouden en anders had ik 2 gelletjes mee.

egmond1

Bij 6km mijn ouders. Ik zag eerst Carin nog die verbaasd was omdat ze dacht dat ik 10,5 deed. Ik eigenlijk ook nog steeds haha. Ja hoor, ik zag ze… mijn ouders, en zij mij ook, nadat ik uitbundig zwaaide. Ik liep wat naar links zodat ik even gedag kon zeggen en daarna door naar de strandopgang. Die was zwaar en omdat John me al had ingelicht dat ik maar kort zou kunnen herstellen boven, besloot ik die rustig te nemen. Ging prima tot boven. Even het asfalt voelen en daar gingen we weer. Het duinpad was muller dan het strand, ook een stuk krapper dus het was een drukke bedoening. Mijn ouders waren snel het duin over geklommen en net boven aan de berg zag ik ze weer. Ik kon er niet echt heen, want ik loop altijd keurig rechts zodat niemand loopt te schelden dat ik in de weg loop. Even tussendoor. De ‘linkslopers’ mogen ook wel eens stoppen met rechts door de bosjes inhalen… het kan echt niet altijd!

Maar goed, nog 2km en dan was ik bij de camping. Daar zou mijn broer staan met z’n gezin. Wel weer leuk om te merken dat ik echt super aangemoedigd wordt, door iedereen. Je hebt natuurlijk ook redelijk wat tijd om mijn naam te kunnen lezen voor ik je voorbij ben, maar dat je dat dan ook doet vind ik super leuk! Dus bedankt publiek in de duinen!

Daar was mijn broer met z’n gezin! Nu was ik zo goed als op de helft. Ik moest het nu tot de Bloedweg zonder publiek doen, dacht ik. Maar het viel mee. Ik zag Isa, Twan en Patrick nog, die op Margret wachtten uiteraard. Op naar het volgende drinkpunt. Daar pakte ik weer een stuk banaan dus ik liep even 100m om zeker te weten dat ik die goed verwerkte. Toen kreeg ik een arm op mijn schouder van een loper die me aanmoedigde om weer te gaan rennen. Dus daar ging ik weer. Ik was nu rond de 18km en over een km de Bloedweg. Ik wilde eigenlijk iets rustiger daar naar toe lopen, maar werd ineens luidkeels toegeschreeuwd door een oud-collega. En omdat hij mijn naam zo hard riep, begon de hele rij daar te schreeuwen. Super leuk, dus in plaats van langzamer, kreeg ik juist een boost om weer wat door te lopen! En ja hoor, daar was de Bloedweg. Doordat het zo druk was had ik weinig overzicht hoe ver ie nu precies was, gelukkig sta ik daar zelf ook altijd en liep ik hem al een paar keer dus had wel enig idee. En het klopte, hij is steiler en langer wanneer je 21 loopt in plaats van 10,5.. Er begonnen er veel te lopen, maar ik wilde dat niet. Dan maar dribbelen, maar blijven gaan. Je bent er echt bijna dus stoppen is geen optie. Over de top bij de uitgang van het duin stonden Ed, John en Lexie. Hartstikke leuk! John rende kort stukje mee en  had allemaal informatie over mijn tijd, maar ik hoefde het niet te weten. Ik wist dat ik sneller was dan in Parijs als ik dit tempo zou blijven lopen, dus het was goed zo.

Bij 350 meter stond nog een enthousiaste man me te vertellen dat ik het goed deed en dat ik er bijna was, en met dat stukje weer omhoog, was dat prettige informatie. Ineens kreeg ik een arm om m’n schouder; Inge! Ze had me bijgehaald vlak voor de finish en we gingen samen over de finish! Zo gezellig! Toptijd Inge! En mijn tijd was ook prima! Ik wist het niet precies maar was zeker een paar minuten sneller dan in Frankrijk, dus het was prima zo! En helemaal niet zo kapot en kon nog rustig lopen. En daar kwam één voor één iedereen binnen druppelen. Eerst Marcel, toen zagen we Nicole en op het laatst kwamen ook Suzan en Ezra er nog bij. Even wat foto’s en toen maar richting huis, want het werd er niet warmer op.

egmond2

Brigitte had lekker snert gemaakt en het was een drukke boel met wat collega’s van John, nicht met twee vrienden en Inge. Hartstikke gezellig en ieder met z’n eigen verhaal.

Ik denk in ieder geval dat we allemaal onze ‘strong’ weer hebben gevonden, want niemand heeft opgegeven! En iedereen heeft de medaille om dat aan te tonen!

 

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s